Muzyka

Chyba każdy z ludzi, którzy interesują się w ogóle muzyką, słyszał o takim gatunku jak punk rock. Trudno scharakteryzować tu ogólne podstawy, na których da się oprzeć historię powstania tej muzyki, ale już na pierwszy rzut oka widać powiązania (przynajmniej dźwiękowe) z wczesnym, agresywnym rockiem i (tematycznie) z bluesem, choć to brzmi dość paradoksalnie. Krzyki, agresja i młodzież to przecież mało przekonujące powiązanie z takim spokojnym rodzajem muzyki, jak blues. Jednakże, warto wziąć pod uwagę właśnie temat piosenek, które łączą się wspólnie w opiewaniu problemów rzeczywistości. Zarówno punk rock, jak i blues, przedstawiają ogólne rysy we współczesnym świecie, choć jeden rodzaj muzyki (punk rock) skłania się raczej ku uzewnętrznianiu tematów politycznych i właściwych dla całego społeczeństwa, zaś blues – tematów związanych głównie z problemami samego piosenkarza i/lub losu pojedynczego człowieka.

Sama muzyka też jest różnorodna, choć w obu przypadkach pomaga nam zrozumieć temperament głównego narratora. W punk rocku narratorem są młodzi (najczęściej) ludzie, którzy spotykają się z niezwykle nieprzyjaznym środowiskiem lub też narzekają na wady systemu, zaś w bluesie problemem jest sam pojedynczy człowiek – jego trudna, niespełniona miłość do kobiety, problemy z alkoholizmem, utrata pracy, bójki i niesnaski pomiędzy przyjaciółmi i tym podobne. Jedno łączy oba rodzaje muzyki: negatywizm i szukanie wad. Tak, zarówno punk rock i blues łączą się w opiewaniu negatywów tego świata, co niezbyt odpowiada aranżacjom muzycznym tego pierwszego gatunku.

Szybkie, wywodzące się z rocka kawałki niezbyt pasują do ponurych wniosków z otaczającego świata, aczkolwiek, w pewien pokrętny sposób stanowią dla niego kontrast. Punk rock szczególnie dobrze rozwinął się w Polsce – polska młodzież z miłą chęcią uczestniczyła w koncertach takiej grupy muzycznej jak Siekiera, która w jawny sposób krytykowała zarówno władzę polską, jak i głupi, niesprawiedliwy system polityczny, który wyzyskiwał słabszych.

Rock to gatunek muzyki, który wyewoluował z takich rodzajów muzyki, jak blues, jazz i rock and roll, choć pozornie nie łączy się bezpośrednio z żadnym z nich. Klasycznymi przedstawicielami „dobrego” rocka są takie zespoły jak Guns’n Roses, Aerosmith, The Kills, Rolling Stones i inne zespoły z tego okresu. Lata dziewięćdziesiąte to powrót do klasycznego rocka, wiele zespołów, znanych w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych wydało właśnie wtedy jeszcze kilka płyt i zakończyło oficjalnie działalność. Trudno jednoznacznie rozdzielić rock od metalu, aczkolwiek takie kategoryzowanie niekoniecznie musi być potrzebne – oba gatunki są do siebie podobne, zaś różnice między nimi są niezmiernie subtelne. Najprościej można powiedzieć, że rock charakteryzuje się spokojniejszym brzmieniem, w którym wyczuć można większy ładunek emocjonalny, taki jak wrażliwość, czy spokój – w metalu muzycy stawiają na większą bezpośredniość i manifestują swoje silne emocje za pomocą instrumentów.

Słowa w piosenkach obu gatunków są różnorodne – trudno tutaj znaleźć jakiś wspólny, czy charakterystyczny temat. Tak jak w każdej muzyce, tak i tutaj pojawiają się jednak głównie motywy miłosne – pieśni i ballady o niespełnionym uczuciu, platonicznej, nieodwzajemnionej miłości, zdradzie, przemocy i kłopotach rodzinnych.

Można też znaleźć rozróżnienie pomiędzy fanami metalu i rocka, których różni przede wszystkim wygląd – fani rocka nie manifestują tak bardzo swojej odrębności, stawiają raczej na luźny styl ubierania się, nieskrępowany odgórnymi nakazami i modą. Inaczej jest z fanami metalu – oni zdają się postępować zgoła odwrotnie. Ubierają się w ciemne, najczęściej czarne ubrania, chodzą w glanach (dużych, czarnych butach przypominających zimowe trepy) i malują się na czarno. To jednak generalizacja, która nie odzwierciedla nawet w najmniejszym stopniu prawdziwego stanu rzeczy. Jednak w taki właśnie sposób postrzega subkulturę metalowców społeczeństwo – poprzez pryzmat przekłamanych informacji w mediach i Internecie.

Muzyka elektroniczna stanowi niezwykle rozbudowany gatunek muzyki i byłoby doprawdy niestosownością, opisać ją pod jednym hasłem. Electro to nie tylko techno, tak mylnie utożsamiane z każdym rodzajem muzyki, która powstaje nie dzięki tradycyjnym instrumentom, ale dzięki komputerowi. To właśnie komputer tworzy większość dźwięków w utworach i kawałkach elektronicznych – nie jest to jednak żaden powód, by twierdzić, że electro to muzyka „niższego” gatunku niż tradycyjna muzyka typu jazz, blues, czy nawet metal. Dobrym przykładem dobrej muzyki elektronicznej jest szeroko pojęty drum’n'bass, który stanowi niezwykle szybką i rytmiczną odmianę tak zwanej muzyki „dub”.

Szybkie, dochodzące nawet do 180 taktów na minutę kawałki pobudzają umysł słuchacza, dzięki czemu jego organizm wydziela spore ilości adrenaliny i dopaminy – słuchanie jest więc przyjemne i przynosi dużą dawkę energii, którą, jeśli się zechce, można dobrze wykorzystać. Jednakże, tak jak każda szybka muzyka, tak i drum’n'bass męczy po dłuższym słuchaniu. Nie zaleca się również słuchania tego rodzaju muzyki przez dłuższy czas ze względu na możliwość uszkodzenia słuchu, na co szansa jest dość spora. Na rynku komercyjnej muzyki elektronicznej istnieje wielu wykonawców drum’n'bass, jednakże zdecydowana większość kawałków dostępna jest w internecie, lub na specjalnych płytach winylowych, używanych przez profesjonalnych deeyayów w klubach i na imprezach.

Wiele podgatunków drum’n'bass sprawia, że każdy może znaleźć coś dla siebie. Dla fanów mocniejszego, mroczniejszego brzmienia, istnieje taka odmiana d’n'b jak neurofunk, czy techstep – oba zawierają elektroniczne imitacje mechanicznych i głębokich basów, przypominających niepokojące dźwięki z filmów. Zupełnie na innym biegunie stoi odmiana Ambient, która jest niezwykle spokojna i pozwala słuchaczowi na spędzenie miłego czasu i zrelaksowanie się. Jak widać – wiele rodzajów tego rodzaju muzyki nie przesądza o jej niskiej jakości, a wręcz odwrotnie – stanowi rekomendację i zachętę.

Metallica jest bez wątpienia jednym z najbardziej znanych i lubianych zespołów muzycznych gatunku muzyki metalowej. Zgodnie z głównym nurtem tego typu muzyki, Metallica gra zwykle dość ostro i niemal zawsze jej koncerty są okupowane przez typowych przedstawicieli subkultury metalowców. Jednakże – już od wielu lat Metallica zeszła na dalszy plan kultury tego typu muzyki. Powód: starość. Mimo wszystko, mimo wypalenia i sporego wieku członków zespołu, Metallica odgrywa nadal koncerty na całym świecie, zaś niedawno była w Polsce. Jeśli chodzi o samą muzykę, Metallica wypuściła wiele doskonałych kawałków, które podbiły serca osób na całym świecie.

Osób na całym świecie – nie tylko metalowców i ewentualnych fanów rocka. Takie utwory jak „Unforgiven”, czy sławne i piękne „Nothing Else Matters” są znane wszystkim ludziom i, niepodobnie do innych kawałków metalowych, nawet publiczne radia puszczają je na swej antenie. Oba utwory stanowią spokojne, miłe i poruszające ballady, które opowiadają o miłości. Większość tekstów zespołu Metallica taka właśnie jest – opowiada o miłości, zdradzie, kochankach. Jednakże – nie jest tak zawsze. Niektóre, jak „So what” czy „Fuel” to utwory dynamiczne, ostre i niezwykle szybkie. Powodują pobudzenie, są dość agresywne, aczkolwiek dobrze się ich słucha. Jednego bowiem nie można zarzucić zespołowi Metallica – ich kawałki są perfekcyjnie dopracowane, zaś geniusz członków zespołu widać w każdym utworze.

Nie bez powodu więc Metallica nazywana jest królową metalu i rocka. Jeśli już jesteśmy przy ścisłym przypisywaniu zespołów do gatunków muzyki, warto zaznaczyć, że Metallica tak naprawdę mieści się w kategorii thrash metalu, który charakteryzuje się szybkim rytmem i charakterystycznymi, głośnymi i metalicznymi dźwiękami perkusji. Szczególnie widoczne były te cechy na przedostatniej płycie Metallicy – „St. Anger”, gdzie utwory takie jak „Frantic” i kolejne były przepełnione tym metalicznym, garażowym i surowym dźwiękiem. Był to ewidentny powrót do korzeni i klasyki metalu.

Disturbed to zespół dość charakterystyczny – jego członkowie, w przeciwieństwie do większości metalowców, nie noszą długich włosów i na tym tle wyróżniają się spośród członków tej subkultury. Nie ma w tym jednak nic złego – trochę oryginalności nikomu nie zaszkodziło, zaś jakość muzyki, jaką cechuje się Disturbed, usprawiedliwia ich na wszystkich frontach. To bez wątpienia dobry zespół, który dorównuje niektórymi kawałkami takim mistrzom jak Metallica. Jednymi z najlepszych utworów Disturbed są „Fear” i „Down with the Sickness”, które poruszają tematy mroczne i opisujące cierpienia człowieka na tym świecie.

Nadużycia, przemoc, agresja, wykorzystanie, słaba samoocena – oto w czym gustują Disturbed. Jest w tym jednak metoda – członkowie zespołu pokazują, że metal niesie za sobą nie tylko głośną, agresywną muzykę, ale także przesłanie i wiele ciekawych wniosków, czy tematów. To duży plus, gdyż wiele osób uważa muzykę metalową za prymitywną i prostacką, co nie jest w żadnym razie prawdą. Warto wiedzieć, że wiele utworów Disturbed znalazło się na wspaniałych, klimatycznych i mrocznych teledyskach, które są do obejrzenia w internecie. Warto się nimi zainteresować, gdyż dokładnie odpowiadają treści prezentowanych piosenek, aczkolwiek robią to dość niejednoznacznie i w przenośni. Disturbed to zespół brutalny, choć dość wyjątkowy na arenie innych, metalowych grup muzycznych.

Pod względem technicznym, ich muzyka podobna jest brzmieniowo do Metallicy, choć widać wyraźne przyspieszenie tempa i postawienie na brutalną perkusję, która swymi silnymi dźwiękami pobudza słuchacza i wtłacza mu do głowy główną ideę tego zespołu – brutalność. To jednak nic złego, wiadomo, że niektóre idee – a tak jest w przypadku tematów Disturbed – wymagają użycia odpowiednich środków, którymi w tym wypadku są ostre słowa i tak też muzyka. Sama gra zespołu jest precyzyjna i doskonała – wszelkie motywy i kwestie łączą się ze sobą, tworząc spójną całość. Każdego kawałka słucha się przyjemnie od początku, aż do samego końca.